Żył skromnie, bawił się grą słów i skojarzeniami, pisał wierszyki na stołowej serwetce, a ze św. Antonim umiał odpowiednio się... rozliczyć.
Anna Rastawicka poznała prymasa Wyszyńskiego, gdy była dzieckiem. 14 września 1952 r. udzielał jej sakramentu bierzmowania w kościele Matki Bożej Zwycięskiej na Kamionku w Warszawie.
- Bierzmowanie było wtedy zaraz po I Komunii św. Przyjęłam ją wcześniej, mając siedem lat, a więc w czasie bierzmowania miałam osiem lat. Jednak doskonale pamiętam tę chwilę - opowiada p. Anna. - Przeżywaliśmy lęk, czy Ksiądz Prymas nie będzie nas egzaminował z katechizmu. Wkrótce lęk minął. O nic nas nie pytał, tylko o imię, jakie sobie wybraliśmy, i przechodził od jednego dziecka do drugiego, udzielając nam sakramentu. Pamiętam jego wysoką, jasną postać. Pamiętam, z jaką uwagą pochylił się nade mną i dotknął mojej twarzy. Do dzisiaj czuję moc i ciepło ukryte w jego dłoni - wspomina.
Po maturze zdecydowała się na wybór drogi powołania w Instytucie Prymasa Wyszyńskiego. Odbyła rok formacji na Jasnej Górze i ukonczyła filologię polską na UW, aby rozpocząć pracę w Sekretariacie Prymasa Polski przy ul. Miodowej. Przebywania z Księdzem Prymasem od 1969 r. w codziennym życiu pozwalało jej doświadczyć bogactwa jego osobowości.
- Zachwycało mnie dostojeństwo w całej jego postawie i ciepło w jego relacjach z ludźmi, w stylu zachowania przy stole i wypowiadania się. W jego osobistym słowniku nie było słów niestosownych czy potępiających kogokolwiek. Jednocześnie przy bliższym poznaniu można było dostrzec pewną ostrość widzenia spraw, trafność oceny, niekiedy bardzo surowej. Łączyło się to z umiejętnością wybaczania, zaufania do ludzi, pogody i życzliwości - mówi p. Anna.
Zapamiętała Księdza Prymasa jako człowieka bardzo skromnego i ubogiego.
- W ciągu dwunastu lat pracy w Sekretariacie na Miodowej nie zauważyłam żadnej zmiany mebli, niewiele było zmian w ubraniu. Pamiętam zawsze ten sam płaszcz, te same buty, to samo auto.
Gdy Polacy z Ameryki kupili Księdzu Prymasowi chryslera, oddał ten luksusowy samochód do dyspozycji Sekretariatu Episkopatu dla gości zagranicznych. - Powiedział, żę wstydziłby się takim samochodem pojechać na wizytację do parafii - opowiada p. Anna.
Od ponad 50 lat Rastawicka czyta jako redkator teksty przemówiń kard. Wyszyńskiego i ciale zdumiewa ją świeżość jego myśli.
- Nieustannie odrywam coś nowego, często z podziwem zatrzymuję się nad jakimś fragmentem i myślę: jak to trafnie powiedziane. A wiem, że nie jest to tylko moje odczucie.
Rastawicka wspomina, że wielki, niezłomny prymas potrafił bawić się grą słów, skojarzeniami. Czasami pisał wierszyki na serwetce przy stole czy na imieninowej bombonierce.
- W 1972 r. na imieniny otrzymałam maleńki, lecz wmowny wierszyk, w którym nasz Ojciec nawiązał do znaczenia i specyfiki słowa Anna, ktore można czytać od początku do końca i od końca do początku: "ani sobie, ani komu"/ Anna - Bogu to wiadomo,/ znaczy zawse "łaska Pana"/ choćby była wstecz czytana.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz